Czasami nie jest łatwo uwierzyć komuś w jego zapewnienia. Jeżeli chodzi o rzeczy dla nas prawie, że nie wyobrażalne uwierzyć i zaufać komuś, że mówi prawdę jest jeszcze trudniej. Zwłaszcza, jeżeli chodzi o sprawy dla nas ważne. Niejedna osoba głosząca niepopularne lub pewne myśli stojące w sprzeczności z dotychczasowymi poglądami spotkała się z oburzeniem, potępieniem, czy też innymi formami negacji.

 

Człowiek, jako istota niedoskonała i skłonna do błądzenia w labiryncie otaczającego nas świata, często odrzuca nawet to, co dla niego może być dobre. Mało tego – często zdaje sobie sprawę z tego, że coś może być dla niego błogosławieństwem, lecz niestety, przez własną nieufność i jeszcze wiele innych czynników odrzuca to, w najlepszym razie myśląc, że dobrze jest tak, jak jest i świat, w którym żyjemy, żadnych rewolucyjnych zmian nie potrzebuje. Często zapominamy, że w ten sposób łatwo możemy przegapić słuszne i piękne idee, a nawet… Boga.

 

Trudno się wiec dziwić nieufności Żydów, którzy wobec Jezusa Chrystusa mieli wiele wątpliwości. Z pewnością, gdyby dziś ktoś chciał nasz z trudem budowany i w miarę uporządkowany świat wywrócić do góry nogami, moglibyśmy zareagować podobnie.

 

Czy na pewno zawsze wierzymy i pilnie wsłuchujemy się w to, co chcą nam przekazać inni? Czy gdy brak nam racjonalnych argumentów, to zawsze jesteśmy w stanie po prostu zaufać komuś na tyle, by nawet powierzyć mu swoje życie - zwłaszcza, gdy ten ktoś ofiarowuje nam swoje? Czy na pewno nie uznamy tego kogoś za wariata? A gdy stawia jeszcze jakieś wymagania? Czy zawsze jesteśmy tak chętni do wypełniania jego życzeń nawet w imię wiecznego życia? Nawet, gdy wiemy, że to, czego się od nas wymaga, to samo dobro, które nie tylko powinno nieś radość nam, naszym bliskim, ludziom wokół nas oraz Bogu?

 

Wcale nie jesteśmy idealni. Nasze życie to długa wędrówka, podczas której powinniśmy iść przez świat, uważnie się w niego wsłuchując, by przypadkiem Go nie przegapić oraz wsłuchując się też w siebie – by lepiej poznać własne Ja, bowiem czasami możemy zagubić się też sami w sobie.

 

Zagubić się sami w sobie? Ktoś może pomyśleć, że to niemożliwe, ale chyba nie jest trudno zauważyć wśród nas osoby, które straciły z oczu własny drogowskaz, wskazujący właściwy kierunek, zagubiły się w życiu i z trudem kroczą ścieżką, o której rzadko wiedzą gdzie ich prowadzi. Te własne zagubienie jest często o wiele prostsze, niż mogłoby się nam wydawać. Raz radzimy sobie z nim lepiej i sami odnajdujemy właściwą drogę, a innym razem gorzej i nie zawsze jesteśmy w stanie przyznać, że zagubiliśmy się i potrzebujemy pomocy – pomocy nie tylko Jego, ale też osób, które nas otaczają.

 

Świat nie jest wcale prosty i uporządkowany, i naprawdę człowiek może potrzebować przewodnika, który go przez niego poprowadzi. Taki przewodnik czasami widzi i wie o wiele więcej niż my i warto jednak mu zaufać, powierzyć swoje życie. On może pokazać nam, gdzie znajdziemy chleb, cudowny pokarm życia. Warto mu zaufać, bowiem przez własne zaślepienie i beztroskę możemy spowodować, że oddalimy się od właściwej ścieżki oraz od Boga. A On jest naszym pokarmem, który da nam życie wieczne. Rozglądajmy się wokół, by przez własne zadufanie nie odrzucić pomocy, która może być dla nas błogosławieństwem.

 

Należy pamiętać jednak o tym, że to, co dobre, nie zawsze przychodzi łatwo i nawet, jeżeli uda nam się uzyskać pomoc, to będzie to dla nas kosztem pewnego trudu oraz wyrzeczeń. Jednak, czy nie jest czymś pięknym - pracować nad sobą w imię zbawienia, dla Niego? To chyba jedna z najpiękniejszych rzeczy, która może się człowiekowi przytrafić – pracować dla siebie, dla innych, dla Niego, w imię życia wiecznego i czerpać radość z kosztowania chleba, cudownego pokarmu, dzięki któremu On jest w nas.