„czas zatrzymał się na czas jakiś dla zabaw wszelkich...

spozierać w siebie czas zacząć na nowo...

czas odkopać dawne myśli...

niedokonanych dawniej czas dokonać nawróceń..”.*

Wszyscy potrzebujemy nawrócenia. Niezależnie od wieku, wykształcenia, życiowego doświadczenia. Potrzebujemy czasu, by zbliżyć się do prawdy o samym sobie, by przekroczyć onieśmielenie czy nieufność w stosunku do Boga, by otworzyć się na Jego miłość, by kosztować owoców Jego Królestwa.

Proces naszego nawrócenia, przemiany, metanoi to z jednej strony spowiedź, rozumiana jako uczciwa relacja o swej drodze życiowej, z jej błędami i wątpliwościami, a z drugiej strony wyznanie wiary, przyznanie się do Boga.

Wyznanie grzechów, przyznanie się do swoich słabości to konfrontacja z mniej atrakcyjna stroną naszej egzystencji, z człowiekiem, którego chętnie zostawilibyśmy przed drzwiami kościoła. To jednak wystrojony, sprawiedliwy, pobożny, zamknięty w swych cnotach faryzeusz w nas nie znajdzie miejsca wśród zaproszonych na ucztę… Otwartość ludzkiego serca dokonuje się poprzez pragnienia, tęsknoty i rany – jest jednocześnie otwartością Królestwa Bożego – dlatego zaproszenie kierowane jest do ślepych, chromych, płaczących, ubogich i głodnych, po to, by ich nasycić i rozweselić. Zdajemy sobie sprawę, że na ziemi jesteśmy tylko pielgrzymami, a nasza radość i nasycenie dopełni się dopiero w „królestwie u kresu wieków”, teraz jeszcze wszystko dzieje się „jakby w zwierciadle”. Na tej ziemi nasza wiara nie straci nigdy swej siostry - wątpliwości. Zawsze będziemy zawieszeni między „już” wiary a „jeszcze nie” wątpliwości – i tak zapewne być musi, gdy bowiem:

„świątynie zechcą stawać się bastionami trwałych religijnych pewności, Bóg dopuści, aby zostały spustoszone, i będzie nauczać swój lud na wygnaniu i na pustyni ustami proroków, nie zaś świątynnych kapłanów czy uczonych w Piśmie”**

Dopiero w wymiarze niepewności, braku dowodów i szerokich, przetartych gościńców wiara staje się tym, czym ma być – wolną i śmiała wspinaczką po stromej ścianie. Gdyby straciła swoje wątpliwości, stałaby się nieodpowiedzialna. Jak w innym miejscu pisze Halik:

„Bóg podarował nam świat i życie jako coś złożonego i niejednoznacznego, Bóg pozwala płynąć dziejom jako wielobarwnemu nurtowi dobra i zła, radości i cierpienia, Bóg nawet do świętych ksiąg Pisma włożył paradoksy i zagadki - po co to wszystko? Widocznie chciał zachować wolną przestrzeń dla wiary i wątpliwości, dla ich wzajemnego spotykania się i zmagania ze sobą. W tej wzajemności wiary i wątpliwości dojrzewa niespokojna wolność ludzkiego serca przez cały czas naszej drogi ku bramom wieczności”**

Wyznanie wiary w Boga. „Wierzę” to dla współczesnego człowieka nie twierdząca odpowiedź na pytanie, czy istnieje Bóg czy odpowiedź każdego z nas na pytanie o poglądy na temat Boga. To raczej krok egzystencjalny, gest oddania, zawierzenia i jednocześnie ufności, że zostało się przyjętym. Przez pewne analogie to jak w sakramencie małżeństwa wyraz oddania siebie i przyjęcia drugiego, z całą towarzyszącą temu wiarą i wszystkimi wątpliwościami.

Wiara i wątpliwości to tylko powierzchownie patrząc przeciwieństwa. To dwie równoległe odpowiedzi na paradoks bliskości i oddalenia, intymności i nieprzeniknioności Bożej obecności w świecie. Wyznanie grzechów to przyznanie się do swego człowieczeństwa i tak jak istnieje “szczęśliwa wina, która nam zasłużyła tak wielkiego Odkupiciela”, tak również istnieje błogosławiona wątpliwość, która otwiera drzwi dla wiary - “Wierzę, Panie, zaradź memu niedowiarstwu”

Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia – 17.02.2010, możesz pozwolić posypać twoją głowę popiołem i postawić pierwsze kroki na wielkopostnym szlaku; to czas w którym Bóg wysłuchuje swego ludu, śpieszy mu z pomocą, urzeczywistnia obietnice proroków. W Chrystusie dopełni się twój czas miłosierdzia i przebaczenia, twój czas radości i zbawienia.

użyte cytaty:

*ze strony ks. Tomasza:

**Tomas Halik - Sam dla siebie pytaniem

można przeczytać:

Wielki Post w Kościele i tradycji ludowej - Barbara Ogrodowska, Zwyczaje obrzędy i tradycje w Polsce, fragment:

Rozważanie świąteczne