Rozważania niedzielne

Mojżesz dzięki mądrości, przemianie charakteru i poglądów, połączonej z wiarą, mógł udźwignąć brzemię dokonywania cudów. On też pojął sens bezimienności Pana. W zalewie egipskich bóstw ten jeden, bez imienia, staje się Bogiem, za którego głosem pójdą Izraelici. Kamienny mąż o groźnym obliczu z kamiennymi tablicami jest tylko częścią wizerunku niezwykłego człowieka.

Spotkanie z Bogiem zmienia człowieka, zmienia jego serce. Na górze Przemienienia uczniowie ujrzeli swego Mistrza, jak w boskim majestacie rozmawia z Mojżeszem i Eliaszem. Dobrze, że było ich trzech. Jednemu mogłoby się wydawać, że śni. Jedna z interpretacji tego fragmentu jest taka, że widok chwały Jezusa ma umocnić uczniów w czasie nadchodzących dramatycznych wydarzeń. Aby nie stracili wiary w Jezusa podczas aresztowania, ukrzyżowania, śmierci. Aby wystarczyło do zmartwychwstania. Nie wiem, czy ta interpretacja trafia w sedno, ale uczniowie trzymają się razem (z jednym wyjątkiem).

Zawsze, kiedy chcemy przygotować się do jakiejś misji, do wykonania ważnego zadania wynikającego z naszego powołania, oprócz dobrych natchnień, oprócz aniołów dobrej rady i Bożej inspiracji, pojawia się też Zły. Przystępuje do modlącego się i podsuwa mu pod oczy, pod serce, pod duszę inne perspektywy. Miesza plany, mąci decyzjami, odwraca uwagę od prawa Bożego, kłamie, zwodzi i oszukuje. Jest na tyle bezczelny, że przybliża się nawet do Boga. Do Syna Bożego.

Otwartość ludzkiego serca dokonuje się poprzez pragnienia, tęsknoty i rany – jest jednocześnie otwartością Królestwa Bożego – dlatego zaproszenie kierowane jest do ślepych, chromych, płaczących, ubogich i głodnych, po to, by ich nasycić i rozweselić. Zdajemy sobie sprawę, że na ziemi jesteśmy tylko pielgrzymami, a nasza radość i nasycenie dopełni się dopiero w „królestwie u kresu wieków”, teraz jeszcze wszystko dzieje się „jakby w zwierciadle”. Na tej ziemi nasza wiara nie straci nigdy swej siostry - wątpliwości.

Nie podoba nam się to, że ktoś popadł w aż takie problemy, że dotknęła go choroba bezdomności. No właśnie, dlaczego zapominamy, że ta bezdomność jest często jak rak, który bardzo powoli zabija człowieka? Dlaczego nie chcemy zrozumieć, że ta ogromna różnica pomiędzy dzieckiem chorym na raka i żebrakiem włóczącym się po ulicy może być tylko pozorna i oni oboje mogą potrzebować choć odrobiny naszego wsparcia. To życie ludzkie.

Rozważanie na V Niedzielę Zwykłą, rok C

Zestresowani wyścigiem szczurów albo wiązaniem końca z końcem w domowym gospodarstwie, sfrustrowani brakiem spektakularnych sukcesów albo niedostępnością kolejnych szczebli kariery, znerwicowani, zabiegani, cierpiący na syndrom wypalenia lub ciągłego przemęczenia mijamy się coraz bardziej z celami, które postawiliśmy sobie w życiu. Właśnie wtedy najbardziej potrzebujemy wsparcia, które pozwoli rozwinąć nasze możliwości, a może nawet odkryć taki osobisty potencjał, o jaki nigdy byśmy sami siebie nie podejrzewali.

Rozważanie na IV Niedzielę Zwykłą, rok C

Nazarejczycy początkowo słuchający z uwagą i podziwem mówiącego Jezusa, wpadli w szał słysząc, że Królestwo Boże przyszło również do pogan. Pycha zniszczyła miłość. Brak miłości spowodował wybuch gniewu. Gniew doprowadził do Ukrzyżowania. Jesteśmy od współczesnych Jezusowi Nazarejczyków mądrzejsi o doświadczenie dwóch tysięcy lat chrześcijaństwa. Czy na pewno? Czy obca ci jest myśl, że Bóg znowu obdarzył łaską kogoś, kto nie jest jej godny? Łaską, o którą ty sam bezskutecznie prosisz. Jesteś dobrym człowiekiem, sprawiedliwym, wrażliwym na cudzą krzywdę, jednakże Bóg wydaje się sprzyjać komuś, kto jawnie drwi sobie z Kościoła.

Rozważanie na II Niedzielę Zwykłą, rok C

W komentarzach biblistów Jezus i Jego Matka symbolizują odnowienie przymierza, jakie Bóg zawarł z wspólnotą wierzących. Obfitość wina oznacza pełnię mesjańskich darów. Najbardziej jednak poruszająca jest konotacja wina i Krwi Przymierza. Widzę Chrystusa-Człowieka, jak w gronie weselników myśli o innym Kielichu, który ma wypić.

Niedziela Chrztu Pańskiego,rok C2

„On chrzcić was będzie Duchem Świętym i Ogniem” - można się przestraszyć tego Ognia, którym Jezus nas ochrzci. Ale przed Ogniem będzie chrzest Duchem Świętym. A Duch Święty jest tchnieniem Prawdy, tej, której się boimy i tej, na którą czekamy, i tej, której pragniemy. Gdzieś w głębi serca tęsknimy za prawdą, nawet tą bolesną - bo prawda wyzwala. Uwalnia z niewoli zła.