Rozważania niedzielne

Rozważanie na XXII Niedzielę Zwykłą, rok C2

Dzisiejsze nauczanie to niewątpliwie kontynuacja nauk poprzedniej niedzieli – usiłujcie wejść przez ciasne drzwi. Ile w naszym życiu miejsca na Chrystusowy savoir-vivre, na bezinteresowność, służbę, pokorę? Jakie są moje relacje z Bogiem i ludźmi, czy doceniam godność i wartość każdego człowieka, czy nikogo nie wykluczam? Czym kieruję się, dając innym coś z siebie? Jak wygląda moja solidarność z ubogimi? To tylko kilka pytań, które można sobie zadać…

Rozważanie na XXI Niedzielę Zwykłą, rok C 

Lepiej jednak postępować w zgodzie z własnym, a nie cudzym sumieniem. Wszystko co robimy, powinniśmy czynić dla siebie i dla dobra otaczającego nas świata, a nie na pokaz czy też w ramach dostosowywania się do innych. Potrzeba akceptacji, docenienia czy tez nawet bycia obiektem podziwu jest czymś naturalnym, ale łatwo się też pomylić i obrać niewłaściwą drogę.

Rozważanie na XX Niedzielę Zwykłą, Uroczystość Wniębowzięcia Najświętszej Maryi Panny, rok C2

Dziś rozważamy wyjątkowy koniec bardzo wyjątkowego życia ludzkiego. Zazwyczaj droga ludzkiego egzystowania kończy się śmiercią. Chrześcijanie modlą się o tzw. dobrą śmierć, nieuciążliwą, bez bólu, spokojną itd. Wierzą, że dusza ludzka po śmierci spotyka się ze Stwórcą, który poddaje ją osądowi. Nastąpić ma coś w rodzaju bilansu zysków i strat, którego wynik zaowocuje konkretnym skutkiem. Dusza powędruje dalej zostawiając za sobą ziemskie bytowanie. I właśnie to, co zostawi za sobą wyznaczy drogę w nowym wymiarze egzystencji. Kościół w nauce zwanej eschatologią (nauka o rzeczach ostatecznych) uczy, że po śmierci ciała duszę czeka kilka możliwości. Zwyczajowo mówimy o nich „niebo, piekło i czyściec”.

Rozważanie na XIX Niedzielę Zwykłą, rok C2

Kaznodzieje głosili, że Bóg tym razem darował grzesznym. Wysłał tylko ostrzeżenie. Powtórne przyjście Jezusa przedstawiane jest w malarstwie i literaturze głównie jako wydarzenie budzące grozę, stąd skojarzenie z kataklizmami. Oczywiście ma to swoje uzasadnienie w Apokalipsie. Po każdym odwołanym końcu świata u świadków wydarzeń pojawia radość i rozprzężenie lub zrozumienie ostateczności ludzkiego losu.

Rozważanie na XVIII Niedzielę Zwykłą, rok C2

Człowiek nie lubi myśleć o własnej skończoności i ograniczoności. Chętnie pogrąża się we wszystkim, co pozwala mu zapomnieć o nieuchronnym kresie ziemskiej wędrówki. Gromadzenie majątku, powiększanie swojego stanu posiadania daje iluzoryczne poczucie panowania nad życiem, a co za tym idzie, łagodzi naturalny lęk przed śmiercią. Im starsi jesteśmy, im bardziej boimy się coraz bliższej śmierci, tym bardziej grozi nam popadnięcie w chciwość i skąpstwo, które wykorzystamy jako narzędzia do kurczowego czepiania się życia.

Rozważanie na XVII Niedzielę Zwykłą, rok C2

Przeczucie, że za chwile moja kolej, coraz mocniejsze − chwila! Może nie będzie tak źle, przecież jestem tylko człowiekiem i Twoja wola, nie moja się zawsze dzieje… Jeśli dopuściłeś, a ja uległem − to też wola Twoja? Trochę za późno na takie filozoficzne rozważania, ale miłosierdzie podobno jest wielkie, tylko ten żal za grzechy − żeby był szczery, Jego nie oszukam…

Podejmowanie wyzwań ponad ludzkie siły, przekraczających ludzkie potrzeby, odwraca uwagę od ludzi i dziedzin życia, które wymagają szczególnej troski. Często temu procesowi ulegają nie tylko ludzie uważający się za niewierzących, lecz także gorliwi chrześcijanie w imię pozornego dobra angażujący siebie i innych w spektakularne dzieła, które wymagają tak wiele uwagi i energii, że pochłaniają siły potrzebne prawdziwej służbie Bogu i bliźnim.

Miłosierny Samarytanin budzi podziw, bo nie tylko pomaga pokrzywdzonemu człowiekowi, ale też otacza go opieką i wydaje własne pieniądze na jego pielęgnację. Nie brzydzi się jego ran i cierpienia, a przede wszystkim poświęca mu swój czas. Dziś bez wątpienia ogłoszono by go świętym. Chrystus wskazuje go jako wzór i przykład. Uczy, że powinniśmy być przepełnieni miłością i troską o drugiego człowieka.

Rozważanie na XIV Niedzielę Zwykłą, rok C

Kraje tradycyjnie chrześcijańskie, takie choćby jak Polska, ulegają często pokusie utraty ducha misyjnego, pewnego zamknięcia się w statycznej działalności parafialnej czy instytucjonalnej, skierowanej wyłącznie lub prawie wyłącznie do aktywnych członków społeczności kościelnej. A działalność misyjna kojarzy się wówczas z wyjazdami zagranicznymi do krajów, gdzie chrześcijaństwo dopiero powstaje lub odbudowuje się po latach ateizmu, jak choćby na terenach byłego Związku Radzieckiego. A przecież nawet w takich krajach jak Polska większość oficjalnie ochrzczonych nie praktykuje wiary chrześcijańskiej, nie uczestniczy w sakramentach i ma luźny lub krytyczny stosunek do Jezusa i Kościoła.

Tym, którzy nie potrafią zwolnić, życie wybucha jak granat - ziemia musi się palić pod nogami, rzeczy muszą się dziać szybko. Aby nie została wolna godzina, bo przez taką niezagospodarowaną godzinę puka pustka, bezsens i ból egzystencji. Szybkość i wybuchowość to środki znieczulające. Jeżeli nie ma takiej potrzeby (wyższa konieczność – stan wojny jak w czasach Krzysztofa Kamila Baczyńskiego), to niech życie nam nie wybucha jak granat. Niech potrafi zwolnić, przyspieszyć, toczyć się rytmem Bożego pokoju i Bożego niepokoju. Toczyć się rytmem wędrowca podążającego za Jezusem.